Mijn eerste judoles - Ingrid Auteur Columnist

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Columns
Column 'Mijn eerste judoles'

Toe mam, je gaat toch wel mee!' Bedenkelijk kijk ik hem aan. Er staat n judoles voor kind en ouders op t programma om kennis te maken met de sport en het zelf te ervaren. Een ouder kind les. Wil ik zoiets? Wil ik zo'n ervaring meemaken? Moet je überhaupt zoiets willen? Leuke sport om naar te kijken maar om op deze leeftijd op een mat te gaan rollen zie ik niet zitten.

'Wat moet ik aan? roep ik uit en vriendin F roept 'sportkleding'. Goede tip. Aangezien ik thuis op de crosstrainer allerlei tenues draag, behalve een sporttenue, kom ik uit op n legging en lang t shirtje.
Op de bewuste ouder kind dag fiets ik enigszins onrustig naar de dojo(judozaal). Met mijn grote mond heb ik ooit verkondigd dat ik zo'n sportief verleden had. Verleden inderdaad. Heb ik dat woordje verleden wel duidelijk gezegd? In de dojo staat één moeder te wachten. Allerlei kinderen huppelen vrolijk rond maar ik zie geen andere moeders of vaders. Wat bedremmeld ga ik naast haar staan in mijn legging en strakke shirtje. ' Zijn wij de enige?' vraag ik overbodig want ik zie ook wel dat er geen enkele andere volwassene, behalve twee charmante trainers, rondlopen. Als op t laatst nog een moeder zich aansluit begint de les officieel met een respect en meditatiemoment.

Dan gaan we rennen en al direct ontdek ik dat het shirtje dat ik aan heb totaal ongeschikt is voor sportdoeleinden. Het shirtje sloot netjes hoog aan op mijn slaapkamer toen ik het aantrok maar bij t rennen zakt t de nodige centimeters naar beneden. Door leeftijd en drie zwangerschappen zijn bepaalde onderdelen van mijn lichaam flink gegroeid waardoor ik opeens met n flink decolleté sta te rennen. Vervolgens moeten we 'tijgeren' en 'zeehonden'. Legeroefeningen. Ook dat nog met deze outfit. Tussendoor moet ik ook nog mijn t shirt telkens omhoog trekken waardoor de oefening een extra moeilijkheidsgraad krijgt.
Mijn hoofd is niet alleen rood van inspanning als ik merk dat mijn bh ook nog eens de boel niet meer netjes op zijn plek houdt. Ongemakkelijk en met rode wangetjes onderga ik de oefeningen en werp mezelf op de grond en probeer judorollen te doen en houtgrepen te verrichten en ik ben heel blij dat ik niemand met een telefoon signaleer als ik mijn eigen lijf op de verkeerde plek op de grond hoor vallen.

Vervolgens krijgen we de opdracht om onze partner te volgen en deze partner mag zelf oefeningen verzinnen. De jongste trainer geeft mijn kleine partner de opdracht om flink te springen en koprollen te maken en lacht voluit. Ik geef de trainer een duw en hij lacht nog harder. Mijn eerste judoles zit er bijna op. Ik heb zo'n vaag vermoeden dat het ook mijn laatste zal zijn, tenzij ik de volgende keer een mooi, charmant alles verhullend judopak aan mag....
 
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu