Dood beest - Ingrid Auteur Columnist

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Columns
Column 'Dood beest'

'Mam, kom snel. Een dood beest op zolder. Iets heel engs! En allemaal vliegen erbij.'

'Wat?'
'Ja, een vreselijk groot dood beest!'
M en een vriendje komen uitgelaten naar beneden gerend en gebaren mij om vooral snel richting zolder te gaan.

Benieuwd loop ik naar boven en denk dat t nog wel mee zal vallen. Een kevertje of zoiets dergelijks zal hen waarschijnlijk de stuipen op het lijf hebben gejaagd. De speelzolder annex werkkamer van echtgenoot is een gebied waar ik niet dagelijks, eerlijk gezegd niet wekelijks kom. Het is vooral een ongezellig mannenhol. Oude matrassen en tuinkussens liggen her en der verspreid en daar tussendoor staat een racebaan met buro. Als de jongens hijgend van opwinding me de plek laten zien, slaak ik een heftige gil. Een grote zwarte substantie ligt achter de bank en zwarte vlekken zitten op de muur met overal fruitvliegen erom heen.
Een vleermuis, een vogel, een dode muis...Wat zou het zijn? Ik durf bijna niet te kijken. Zeer sto├»cijns en heldhaftig loop ik langzaam naar het gevaarte, moet me uiteraard koelbloedig gedragen tussen de kinderen, maar ondertussen zucht ik diep. Ik hou niet zo van dode karkassen en zeker niet van dode dieren die al in vergevorderd stadium van het verrotingsproces verkeren. Het kan niet langer dan een paar weken geleden zijn dat er gestofzuigd is en blijkbaar gaat zo'n ontbindingsproces redelijk snel. Het wordt tijd om t dier te ontleden. 

Met lood in de schoenen loop ik naar t dier. Maar wat is het eigenlijk voor dier? Kan geen kop of kont onderscheiden. Zijn die lange uiteinden vleugels? Ik zoek een snavel. Zo'n harde snavel verteerd toch niet zo vlug? Dan zie ik het. Eindelijk... Ik slaak een zucht van opluchting. Het is een banaan. Een ordinaire zwarte verrotte banaan met vrolijke fruitvliegjes eromheen. En ik zei nog zo. Op zolder geen B....tje
 
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu