Avondmens - Ingrid Auteur Columnist

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Columns
Column 'Avondmens'

'Moet dat kind niet naar bed?' Ik hoor het haar nog tegen mijn vader zeggen terwijl ze mij aankijkt, die breekbare, zachte stem zesentwintig jaar geleden toen ze ziek op bed lag.
Maar dat kind wilde s 'avonds nooit naar bed. Altijd dezelfde strijd en hetzelfde ritueel met dat kind.
Zij was op dat moment te ziek om een harde strijd te voeren met mij en ik verbaasde mij erover dat ze zich een paar dagen voor haar dood, nog kon opwinden over mijn slaapgedrag.
Een automatisme was het geworden, die strijd.

Uitstellen en het moment naar boven gaan zo lang mogelijk rekken. Ik was bedreven in allerlei vertragingstechnieken. s Avonds gebeurde het. s Avonds kwamen de mooie verhalen en na de avond kwam de nacht. Ik wilde niets missen. De nacht die zo duister, stil en onvoorspelbaar was. In de nacht werd er gefluisterd. De nacht was voor criminelen, dronken mannen en gespuis. Maar in de nacht was er ook vrolijkheid en gebeurden er dingen die niet gezien mochten worden. Als kind wilde ik de dagen omdraaien want ik hield van de mysterieuze sfeer van de avond en de nacht. Nu nog steeds. De ochtenden wennen nooit. De frisheid en de zuiverheid en het heldere licht en de ontwakende mensen wil ik ver van me vandaan houden. De schelle stemmen van de kinderen komen s ochtends te hard binnen.

Ooit, in de verre toekomst, als de kinderen ouder zijn, worden mijn avonden en nachten weer langer en tot die tijd, ja tot die tijd hoor ik mezelf tegen echtgenoot zeggen als ik mijn zoon van zeven aankijk 'Moet dat kind niet naar bed?' En zoals zovaak herhaalt de geschiedenis zich en signaleer ik vertragingstechnieken die ik destijds ook hanteerde. Een avondmens. Zo duidelijk. Nu al.
 
 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu